Ik vond het een hele goede dag. Met een groep die elkaar de ruimte gaf en respect voor elkaar had. Ik vond dat jij de boel goed “bij elkaar” hield zonder heel nadrukkelijk aanwezig te zijn. Nog een speciale opmerking voor John: voor hem is het misschien just another day at the office. Voor mij was het een hele waardevolle, interessant en pittige dag. Een dag waar ik nog wel even mee bezig ben.
‘Een verhalend zelfhulpboek dat zich prettig onderscheidt van de bekende modellenboeken of stappenplannen. Het is luchtig en leesbaar, maar ook gelaagd en doordacht’
Wat dit boek goed doet, is dat het je niet alleen meeneemt in Hugo’s verhaal, maar ook in zijn ontwikkeling. En dat van een aantal figuranten. Geen grote transformaties of overdreven dramatiek, maar juist kleine, geloofwaardige stappen. Je voelt als lezer mee met zijn verwarring, zijn groei, zijn twijfels. De personages zijn geen mechanische profielen waar al te makkelijk psychologische theorie aan gekoppeld wordt. Ze zijn mensen van vlees en bloed, met hun boeiende eigenaardigheden, schaduwkanten en verlangens. Dat maakt het boek echt prettig, en ook op veel punten verrassend, om te lezen.
Tegelijkertijd weet Splinter een flink aantal bekende psychologische inzichten in het verhaal te verweven. Denk aan RET (rationeel-emotieve therapie (zij noemt het training)), Kolbs leerstijlen, kernkwadranten van Ofman, de zeven eigenschappen van Covey, en ook het gedachtegoed rond growth en fixed mindset van Carol Dweck. Allemaal klassiekers uit de zelfhulp- en managementliteratuur, die op een toegankelijke manier worden uitgelegd en gekoppeld aan de personages.
Voor mij als coach is dit zo’n boek dat ik met een gerust hart zou aanraden aan een aantal van mijn coachees. Vooral aan mensen die vastlopen in oude patronen, last hebben van belemmerende overtuigingen, of zich afvragen hoe ze verder willen – in hun werk, of gewoon in hun leven. Het leest makkelijk weg, biedt stof tot nadenken, en nodigt op speelse wijze uit tot zelfonderzoek.
Een toegankelijk leesbaar boek!
Bijzonder is dat de theoretische concepten dienen als illustratie van het gedrag van mensen, hun houding en hun interacties met anderen. Die concepten maken duidelijk wat er gebeurt, zodat inzichtelijk wordt hoe de personen denken, voelen en handelen, en vooral: hoe ze daarin kunnen verschillen. Dat maakt dat de lezer niet alleen zichzelf, maar ook de ander beter begrijpt. In deze tijd waarin respect voor andersdenkenden zo belangrijk is biedt dat een waardevolle bijdrage.
Dit boek daagt uit om ook eens andermans bril op te zetten!
In een zelfhulpboek staan meestal aansprekende voorbeelden om de theorie te ondersteunen. Een zelfhulpboek in de vorm van een roman was ik nog niet tegengekomen. Gek eigenlijk, want als je ‘Ligt het aan mij, of hoe zit het?’ gelezen hebt dan denk je: ‘Dat zouden ze veel vaker moeten doen’. Vanaf het eerste hoofdstuk wil je weten hoe het met Hugo zal aflopen, de hoofdpersoon in het verhaal. In de karakters om Hugo heen of in Hugo zelf zal je je altijd kunnen herkennen. Daarom vind ik het boek zo goed. Je kan je inleven, in Hugo’s hoofd en later ook in wat er omgaat in de hoofden van de andere karakters. En dan nog ondersteund met theorieën, tips, oefeningen en verwijzingen naar sites om testjes te doen over hoe jouw karakter in elkaar steekt. Al die verwachtingen leggen we onszelf op, maar vaak hebben we dit niet door. Verwachtingen leggen we de ander ook op. We kijken allemaal door onze eigen bril. Dit boek helpt ons en daagt ons uit andermans bril op te zetten. En goed naar onszelf te kijken, wie ben jij echt? Als je dit doet kan je je echt met elkaar verbinden. Er zitten veel wijze lessen in dit boek verweven. Daarom vind ik dit een mooie aanrader. Hoe vaak is een zelfhulpboek spannend? Zo spannend dat je door wil lezen, omdat je wil weten hoe het afloopt? En die cliffhanger… Ik ben het nog niet eerder tegengekomen in ieder geval. Of? Ligt dat aan mij of hoe zit het?
Jacomijn was op zoek naar een totaalplaatje van haar gedrag en communicatie. Ze heeft al meerdere testen gedaan en wilde nu graag weten hoe al die kenmerken zich met elkaar verhouden.
Dit zegt Jacomijn er zelf over: ‘Ik vind de uitkomsten van de test heel herkenbaar en vooral ook activerend. Je krijgt je eigen gedrag heel duidelijk in beeld, alsof je in de spiegel kijkt. Helemaal geen vaag en algemeen kleurtype als uitkomst dus. Het werkt activerend omdat ik weer heel scherp heb waar ik mee bezig ben en waar ik weer mee verder kan. Hoe ik op in stresssituaties reageer bijvoorbeeld vond ik heel opvallend. Ik haal daar dingen uit die ik ook in niet-stressmomenten toe kan passen. Dat laatste kwam vooral naar voren uit de nabespreking met Eiline. Ze legt de uitkomsten heel concreet uit naar hoe het je verder kan brengen.’
‘En het leest ook nog eens als een page-turner’
Ik ben niet zo’n fan van ‘zelfhulp’-boeken – maar dit zeer vlot geschreven boek van Eline Splinter vond ik er toch echt uitspringen. Misschien ook wel omdat het niet zozeer in de categorie zelfhulp valt, maar eerder een waardevolle hulp is bij de ontwikkeling van jezelf. Het helpt je meer te worden wie je bent. En dat doet Eline door de combinatie van een verhaallijn, met Hugo in de hoofdrol. Dat verhaal leest als een page-turner. In Hugo zal menigeen aspecten van zichzelf herkennen, en dat helpt om je met mildheid naar jezelf te kijken. Aan het verhaal gekoppeld zitten, per hoofdstuk, reflecties vanuit de theorie. Geen zware theoretische verhandelingen, maar lekker helder en hapklaar – en daar doe je je voordeel mee ook waar je je niet met alles van Hugo identificeert. Bij het reflecteren op het handelen van Hugo maakt Eline van een veelheid aan theoretische invalshoeken gebruik: van RET, communicatiestijlen, de cirkel van betrokkenheid tot Deep Democracy. En dat is juist zo mooi aan dit boek: er is niet 1 waarheid, maar al die verschillende perspectieven helpen de lezer verder. Wat mij betreft: aanrader!
